__UMUT IŞIĞI__

E.K.C.E./MUŞ

30/04/2009

            Bismillahirrahmanirrahim

            AKŞAM EZANI

            Hava ılık ,yağmurlu ve dokundurucu ,belki doku doku ıslatıcı…Elleri cebindeydi.montunu sımsıkı sarmıştı.Başı önünde,adımları usul usuldu.Havalandırmayı kaç kez turladı.kaç kez yüksek duvarların dibinde voltası kesildi…ama önemsemedi.Adımlarını hızlandırdı çünkü…hemen ayaklarının dibinde şıpıltılar çıkararak düşen billur yağmur tanelerinin betondaki izlerini takip ediyordu gözleri ama sadece gözleri…

            Yağmur hep hüzünlendirirdi onu.onulmaz yaralar açardı yaralı yüreğinde .ama bu kez acıtıyordu.incitiyordu bin bir acının ,sıkıntının koyuverdiği kalbini .Ama sadece kalbini.

            Yürüyordu yine ıslak ıslak durmuyordu o ve dinmiyordu yağmur birbirine inat ve birbirine dost.Ama sadece ikisi..

            Günlerdir içinde tanımlayamadığı bir şeyler vardı.Kıpırtılar ,sızılar,neydi ?.onu da bilmiyordu.ama varlığını tüm ağırlığıyla ,basıncıyla tazyikiyle damarlarına ve hatta iliklerine kadar hissediyordu o hissedişinin ağırlığını kimi zaman taşıyamazdı omuzları,gözlerinden boşanırdı,tane tane,inci inci ve damla damla aynen şu yağmur gibi “ Ama şimdilik olmaz” dedi .Ağlamaya yeltenen gözlerine,derin bir soluk aldı ve soluk verişinde tekrarladı.”şimdilik olmaz “…

            Ama peki ne zaman ? daha nereye kadar ? sırtındaki günah yüklü heybeleri hangi çarşıda satabilirdi ki ? ya da kim karşılığında bir iyilik beklemeden kaldırabilirdi o yükü omuzlarından düşünceleri içinde dövüşüyordu ve o üşüyordu yalnız kendisi.

            Daha hızlı yürüyordu.Hatırladıkça daha hızlı..yüreği sıkıştıkça daha hızlı…defalarca tövbesini ettiği günahları geldi aklına birer birer.Tüküresi geldi ama yutkundu hep böyle yapardı.aynen bizim gibi  yutkunurdu,çekinirdi,ve iradesini ezerdi.

            Aklına geldikçe ,beyni tüm bunları mıh gibi yüreğinin kaygan eminine çaktıkça o an sarsılırdı…İşte şimdi yine hızlanıyordu ve hızla dönüyordu ,dört duvar dikdörtgeninde,o hızlandıkça boş midesine yumruklar iniyordu ,acıyordu.

            “Allah,ım!” dedi ,yılgın ,çaresiz ve yalvarı dolu kısık sesiyle  “ Allah,ım ! “ sabredemediğim günahlarım için beni affet.Dilim ve kalbim,seni sevdiğini söylerken,ayaklarımın ellerimin,kulaklarımın,gözlerimin işlediği bunca günah için bene  bağışla.senden başka tutunacak dalım yok,senden başka beni evine kabul edecek yok,senden başka rabbim yok.Gönlüm soğuk,üşüyorum rabbim.Beni affınla ısıt,beni . merhametinle sar,beni imanla,İslam.la yedir,içirt ve giydir rabbim.Günahlarımın zemherirridir iliklerimi üşüten ,biliyorum  “ Allah,ım “.

            Tutamıyordu artık soğuktan üşüyen yanaklarını ısıtan gözyaşlarını.Boğazında düğümlenmişti sanki ıstırabını çektiği tüm günahları..Bir haykırabilse sanki dökülüverecekti ıslak betona…

            Adımları şimdi yavaşlamıştı,güçsüz bir yaprak gibi boşluğa düşüyordu ve ağlıyordu hırçkıra hıçkıra.ama hava kararıyordu bomboş havalandırmanın semasında.Gardiyan gelmemişti ya,kapı kapanmamıştı ya..Doyasıya ağlayabilirdi ,yalnız yalnız….

            Ama yalnız mıydı . ?.Birde Rabinin rahmeti vardı ,gökyüzünden yüreğine yağan,gözlerini ve kirpiklerini  ıslatan…Belki de yüreğindeki kiri temizleyen ilk kez bu kadar dürüst davranmıştı ve itiraf etmişti içinde biriken günahlarını.

            “ Rabbim !  heva ve heveslerim beni mağlup etti.Nefsim galip ,ruhum yenik.günahlarım mesrur kalbim mahsun,ilah,i af ,ilahi af ! sen gafursun “

            Gözlerinin önünden ayrılmıyordu  işlediği onca günahlar…Bir türlü ıslanıp atamıyordu hayalinden,hayalini bile.Ama itiraf etmişti ,teslim olmuştu şimdi kocaman bir umut vardı yüreğinde.Bir şeye ihtiyacı vardı bir sese ,bir işarete,bir teselliye,nasıl olurdu ?. günahlar konusunda onu kim teselli edebilirdi ki.Onu kim affettirebilirdi ki yaradana ! ?.

            Açlığını  daha belirgin hissetti.Gözyaşları,pişmanlığın susuzluğunda kurumuş dudaklarını ıslatırken,yutmamak için titreyen elleriyle sildi onları.Çaresiz bir dilenci gibi yaradan,ın kapısında bir cevap bekliyordu,bir işaret,bir şimşek çakıyordu kızıl kızıl ve bir seda dalga dalga yayılıyordu semayı okşayıp  kulağına inen  ilahi ses.Bu akşam ezanıydı ama apayrı bir ezandı.Yeniden dirilten  Rahmani bir sesti.

            Bir  el dokundu omzuna sular kadar berrak sesiyle “ Ağlıyor musun ? “ sadık arkadaşı. Hayır  ,hayır “ dedi şaşkın şaşkın ve utangaç iki damla daha düşüyordu usul usul.Hava kararmıştı,doğudaki kızıllık sönmüştü.ama güneş yeniden doğacaktı,belki bu kez başkaları için ve başkalarının yüreğinde.

            Yağmur yağıyordu,içinde fırtınalar kopuyordu.lavaboya yöneliyordu.Xuzuvlarını ince ince yıkarken  aynada günahları dökülüyordu,bakışlarında..ve su damlalarında sönmüyordu içindeki ateş…koğuşun ortasında seccadesini seriyordu şaşkın bakışlar arasında .aldırmıyordu.

            Kıyama duruyordu ve ellerini kaldırıyordu Allah,a teslim niyetini çekiyordu ellerinin tersiyle geçmişini günahlarını itiyordu bir daha dönmemek üzere “ elveda “ diyordu ve sesini şahit kılıyordu “ Allah,u ekber “ nidasiyla.Hayatına rahmet katıyordu rahmanın huzurunda.

            Değerli ozan ve ekibi,Allah,ın selamı üzerinize olsun.İnşallah iyisiniz.Geçen hafta ara vermiştim sık sık ziyaret edersek kalite düşer endişesindeyim.İnanınız ki kimi zaman mektup yazmaya zamanımız olmuyor yoksa umut kapısını her hafta çalardık.Höşgörün ve bizi idare edin.Bu kez arkadaşım hasan gündüz yazmadı.Ama ben,yerine vekaleti aldım,bu derlemeyi yaptım.İnşallah dinleyici ve okuyucularınız beğenirler.din . nasihattır derler önemli olan birbirimize yeni tatlar sunabilmektir.Rabbim niyetlerimizi halis kılsın amin …

            Allah,ın selamı sizlerin ve tüm dinleyici ve okuyucularınızın üzerine olsun.Allah,a emanet olunuz.

UMUT IŞIĞI

www.djozan.com