Efsunlara bürünüp kayboldun gözlerimden hicranlara boğulma çekilme sözlerimden ey dost...yıldızların istediği kadarsın bulutlardan silinen aydınlığın adısın
umutsuzluk yakışmaz hayatın heybetine şerefsizlik karışmaz adamın gölgesine maveraya ulaşan yalansız sölerine varamadan nefesim saikalar patladı
her infilak diriliş her ölümse son . değil ezgilere gizlenen nameler tadındasın farkında olmadığın mutluluktur dert değil soyluluğun en yüce en derin katındasın...
cezamıyım dertmiyim yoksa sefaletmiyim? sözlerinden utanan saklı bir afetmiyim belki biraz çaresizim ufukların ardında belkide yalanların en güzel gerçeğiyim....
sana olan sözlerimi sakladım gecelere utanıp bakamadım hayatta gerçeklere serseriyim avare saklamadım bilirsin sende en az benim kadar karanlığı seversin
zavallının tekiyim şiirlere sığınan kan gölünde damlayım kutlu günü bekleyen gökyüzünde yıldızım karanlığa saklanan menziline gizlendim doruklardan geçerken
Ey Dost !.
Hümeyra Hürcan
